Άτιμε Πελετιέρι θα πεθάνεις…

Κάποτε στη ζωή ενός ανθρώπου έρχονται κάποιες στιγμές που σε κάνουν να στενοχωριέσαι τόσο πολύ που πραγματικά αν η Γη άνοιγε και σε κατάπινε θα της έλεγες και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Στην περίπτωση μου υπάρχει ένας νόμος που ισχύει 100% (ο νόμος του Μurphy) που λέει ότι αν είναι να πάει κάτι στραβά ,θα πάει και μια παροιμία που για κακή μου τύχη δεν επιβεβαιώνεται, καθώς η καλή μέρα δεν φαίνεται πάντα από το πρωί.

Για κάθε φίλαθλο της ΑΕΚ ο «ακατανόμαστος» τελικός Κυπέλλου Ελλάδος το 2009 θα μπορούσε να είναι η εντυπωσιακότερη ταινία τρόμου που έχει δει ποτέ στη ζωή του και για κάθε οπαδό του Ολυμπιακού να είναι ένα υπέροχο παραμύθι με «happy end». Για αυτό το λόγο η 2η Μαΐου του 2009 είναι η καταραμένη ημερομηνία που έχει μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό μου ως ο απόλυτος εφιάλτης. Είναι από εκείνες τις μέρες που πιστεύεις πως «ο Θεός σου κάνει πλάκα και γελάει μαζί σου».

Ας μεταφερθούμε λοιπόν στο 2009 όπου ΑΕΚ και Ολυμπιακός έδιναν την μάχη τους στον μεγάλο τελικό με έπαθλο το Κύπελλο Ελλάδος. Η αρχή για την ομάδα μου ήταν ονειρική, καθώς ο γνωστός «Ζορό» σε όλους τους υποστηρικτές της ΑΕΚ, Ισμαέλ Μπλάνκο με 2 όμορφα τέρματα πριν καν συμπληρωθεί το 10λεπτο , βάζει την «Ένωση» σε θέση ισχύος και κάνει εμένα τον αφελή να πιστέψω πως το τρόπαιο θα βαφτεί «κιτρινόμαυρο» και όλους τους φιλάθλους της ομάδας μου να σκέφτονται ήδη τον τρόπο που θα πανηγυρίσουν την επιτυχία. Όλος ο λαός της ΑΕΚ βρίσκεται σε μια ανείπωτη  χαρά και ευτυχία και εγώ έχω ήδη αρχίσει να κοροϊδεύω τον φίλο μου τον Δημήτρη έναν άρρωστο «γαύρο» που βλέπαμε μαζί το ματς . Το ημίχρονο κυλάει ήσυχα αν εξαιρέσει κανείς μια δύσκολη επέμβαση του Σάχα σε σουτ του Λέτο , μέχρι που ο προπονητής του Ολυμπιακού ,ο Βαλβέρδε  κάνει την αλλαγή που ήταν γραφτό να αλλάξει τις ισορροπίες της αναμέτρησης. Και το όνομα αυτού Ντερμπισάιρ. Ο Άγγλος με την πρώτη του επαφή με την μπάλα μειώνει σε 2-1 και τα φίδια αρχίζουν να με ζώνουν. Σαν να μην έφτανε αυτό ο Ντουντού μέσα στην αναμπουμπούλα  ισοφαρίζει με αρκετή δόση τύχης, καθώς παίζεται μπιλιάρδο μέσα στην περιοχή της ΑΕΚ. Αρχίζει να με πιάνει απελπισία και να με λούζει κρύος ιδρώτας μέχρι που ο Άγιος αυτός άνθρωπος που  ακούει στο όνομα Νάτσο Σκόκο με υπέροχη ατομική ενέργεια κάνει το 3-2 στο 90΄ , «σηκώνει» την «κιτρινόμαυρη» πλευρά του ΟΑΚΑ στο πόδι και  με κάνει να σπάσω ένα βάζο που βρήκα μπροστά μου από την τεράστια χαρά.

Η ΑΕΚ  σφιχταγκαλιάζει  το κύπελλο, αλλά η πόρνη (συγνώμη για την έκφραση) η μπάλα που είχε πει κάποτε ο Όσιμ (πόσο δίκιο είχε) παίζει τα δικά της παιχνίδια στην «Ένωση», καθώς έρχεται η πρώτη φάση στον αγώνα που καταλαβαίνεις ότι ο Θεός της μπάλας δεν είναι με το μέρος σου. Ο Τοροσίδης σε μια απέλπιδα προσπάθεια ισοφάρισης του Ολυμπιακού κάνει μια σέντρα-προσευχή (η  μπάλα πάει τόσο ψηλά που θα μπορούσε να πιάσει χιόνια όπως έλεγε και ο παππούς μου) και όταν κατεβαίνει, στην διεκδίκηση της κεφαλιάς πάνε ο δίμετρος Μαϊστόροβιτς και ο κοντοπίθαρος Μπελούτσι. Είναι δυνατόν να πάρει την κεφαλιά ο δεύτερος; Κι όμως ο Αργεντινός με κεφαλιά-πάσα τροφοδοτεί τον Ντερμπισάιρ που με άπιαστη κεφαλιά στην τελευταία φάση του αγώνα, στέλνει το παιχνίδι στην παράταση και με εμένα στον ψυχολόγο.

Είναι σαν εκείνες τις στιγμές που δίνεις ένα γλειφιτζούρι σε ένα μικρό παιδάκι και πριν προλάβει να το βάλει στο στόμα του, του το παίρνεις πίσω. Έτσι ακριβώς ένιωσα στο γκολ του Άγγλου. Αφού ξεπερνάω το  σοκ, ο Γκαλέτι σκοράρει στην παράταση  και με οδηγεί κατευθείαν στα… επείγοντα. Όμως στον πανηγυρισμό του βγάζει την φανέλα και αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη και στη συνέχεια ο Ολυμπιακός μένει με 9, γιατί ο Αβραάμ Παπαδόπουλος αντικρίζει την κόκκινη κάρτα. Αρχίζω και πάλι να αποκτώ ελπίδες και ο «υδραυλικός» της ΑΕΚ με δικαιώνει, καθώς με ένα γκολ απίστευτης ευφυΐας από πλάγια θέση στέλνει όλους τους «Ενωσίτες» στα ουράνια και το ματς στην διαδικασία των πέναλτι.

Εκεί λοιπόν προτείνω στο φίλο μου τον Δημήτρη για κάθε  πέναλτι της ομάδας μας να πεινούμε από ένα σφηνάκι τσίπουρο. Αυτός αποδέχεται την πρόκληση. Ήταν  από τις πιο ηλίθιες ιδέες που είχα ποτέ στην ζωή μου. Που να ήξερα ο καημένος ότι οι δυο αντίπαλοι θα χτυπούσαν τόσα πολλά πέναλτι. Η διαδικασία αρχίζει και οι «ερυθρόλευκοι» δείχνουν ψύχραιμοι «απαντώντας» σε όλα τα εύστοχα χτυπήματα των παικτών της ΑΕΚ. Στο τέταρτο πέναλτι του Ολυμπιακού, ο Σάχα πέφτει σωστά αποκρούει την μπάλα αλλά αυτή του γλιστράει από τα χέρια και περνάει για πολύ λίγο την γραμμή τέρματος (η πόρνη η μπάλα που λέγαμε πιο πάνω) μέχρι που ο Μαϊστοροβιτς και Τζόρτζεβιτς (δεν έχανε ποτέ πέναλτι) αστοχούν και το δράμα συνεχίζεται.  Ο φιλότιμος Γεωργέας χάνει το πέναλτι και εγώ πιστεύω πως όλα τελείωσαν, καθώς ο Άντζας αν σκοράρει χαρίζει το τρόπαιο στον Ολυμπιακό. Αμ δε…Ο Σάχα μένει στο κέντρο και αποκρούει το πέναλτι. Οι δύο ομάδες αρνούνται πεισματικά να χάσουν. Την μπάλα παίρνει ο Πελετιέρι και τότε λέω στον Δημήτρη ότι ήρθε η ώρα να τελειώσει η σεμνή τελετή, γιατί αυτός ο παίκτης ποτέ δεν μου γέμιζε το μάτι και ήμουν τόσο σίγουρος ότι δεν θα σκοράρει. Ο μέσος της ΑΕΚ αποτυγχάνει να νικήσει τον Νικοπολίδη ο όποιος αμέσως μετά ευστοχεί από την άσπρη βούλα και χαρίζει το Κύπελλο στην ομάδα του, βυθίζοντας με στην απόλυτη θλίψη.

Μετά από αυτήν την τραγωδία ίσως έπρεπε να επισκεφτώ ψυχολόγο. Δεν το έκανα. Τουλάχιστον γλίτωσα την πλύση στομάχου, καθώς η ΑΕΚ εκείνη την βραδιά εκτέλεσε 17 πέναλτι άρα αναγκάστηκα να πιω 17 σφηνάκια και ήμουν αρκετά ζαλισμένος.

Για τους περισσότερους ποδοσφαιρόφιλους εκείνος ο τελικός ήταν ο καλύτερος όλων των εποχών. Για μένα ήταν, είναι και θα είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό δράμα. Άτιμε Πελετιέρι θα πεθάνεις…