Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις με αυτό το μαγικό πρωτάθλημα που λέγεται Πρέμιερ Λίγκ. Πόσα να γράψεις και άλλα πόσα να αφήσεις απ' έξω (γιατί μας έχει χαρίσει αμέτρητες συγκινήσεις), ποιους θα αποθεώσεις και ποιους θα ξεχάσεις λόγω της όχι και τόσο φανερής συνεισφοράς τους. Ποιας ομάδας θα γίνεις οπαδός έστω και για λίγο καιρό (Λέστερ) και ποια ομάδα θα αποθεώσεις έστω και αν δεν την υποστηρίζεις (Τότεναμ). Όποια ομάδα και αν αγαπάς από όλο τον κόσμο δεν γίνεται να μην σου αρέσει το Αγγλικό πρωτάθλημα, γιατί είναι ένας κόσμος που όλοι έχουν δικαίωμα στο όνειρο. Ένα πρωτάθλημα στο οποίο δεν χωράνε προβλέψεις, γιατί τα πράγματα αλλάζουν κυριολεκτικά κάθε εβδομάδα.
Ήταν ένας Άγγλος (Τζέϊμι Βάρντι), ένας Αλγερινός (Ριγιάντ Μαχρέζ), ένας Γάλλος (Ενγκολό Καντέ), ένας Τζαμαϊκανός (Γουές Μόργκαν) και ένας Ιταλός (Κλαούντιο Ρανιέρι) και όχι δεν είναι ανέκδοτο, είναι 5 άνθρωποι που μαζί με άλλους 17-18 στην ομάδα της Λέστερ και μια ολόκληρη πόλη να τους υποστηρίζει, - σαν άλλο Γαλατικό χωριό - αντιστάθηκαν στα αμέτρητα εκατομμύρια των Αράβων, των βαθύπλουτων Ρώσων και τον Αμερικάνων επιχειρηματιών και κατάφεραν να κατακτήσουν τον τίτλο, κάτι που στην αρχή της χρονιάς σε όποιον και να το έλεγες θα σου έδειχνε τον δρόμο για το ψυχιατρείο. Αυτή είναι η φετινή χρονιά της Πρέμιερ Λίγκ (δεν τελείωσε ακόμα, καθώς έχει 2 αγωνιστικές και η μάχη για την σωτηρία εξελίσσεται με μεγάλο ενδιαφέρον), που από όπου και αν την πιάσεις θα βρεις ένα πράγμα για να ασχοληθείς. Σε μόλις μια αγωνιστική χρονιά ήρθαν τα πάνω κάτω με ιστορίες που θα τις λες τα επόμενα 20-30 χρόνια (γιατί τόσο θα πάρει για να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε φέτος) και θα σου φαίνονται ακόμα αδιανόητες.
Το πρώτο θέμα στο νησί φέτος δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την Λέστερ η οποία μετά από 36 αγωνιστικές κατέκτησε και μαθηματικά τον τίτλο. Μια ομάδα που σε 132 χρόνια ιστορίας δεν είχε ούτε ένα πρωτάθλημα, ούτε ένα κύπελλο και μόλις 7 χρόνια πριν (2009) αγωνιζόταν στην League One (3η κατηγορία της Αγγλίας). Μια ομάδα που πριν από ένα χρόνο και κάτι ψηλά ήταν στην τελευταία θέση της βαθμολογίας και πρώτο φαβορί για να υποβιβαστεί. Μια ομάδα που οι οπαδοί της είχαν χορτάσει να τρώνε πίκρες, αλλά φρόντισε να τους δώσει όλη τη χαρά που τους στέρησε τόσα χρόνια, μαζεμένη φέτος. Άλλωστε το μεγαλύτερο επίτευγμα των "Αλεπούδων" ήταν η πορεία τους τη σεζόν 1962-1963 όταν και τερμάτισαν τέταρτοι και χάσανε στον τελικό του κυπέλλου από την Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ με 3-1. Με το που έληξε ο αγώνας της Τσέλσι με την Τότεναμ (2-2) και κλείδωσε το πρωτάθλημα η Λέστερ, όλος ο κόσμος έσπευσε να την συγχαρεί, με πρώτη και καλύτερη την άλλη διεκδικήτρια του τίτλου, Τότεναμ (βλέπετε αυτά στην Αγγλία είναι αυτονόητα). Το κατόρθωμα του Βάρντι και της παρέας του είναι ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη στα χρονικά του ποδοσφαίρου και σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες στον αθλητισμό γενικότερα. Βέβαια οι εκπλήξεις δεν σταματάνε εδώ στην φετινή Πρέμιερ Λίγκ, αφού η δεύτερη Τότεναμ (όπως δείχνουν όλα εκεί θα τερματίσει) κατάφερε να παλέψει για τον τίτλο μέχρι τον Μάιο, κάτι που είχε να το κάνει 53 ολόκληρα χρόνια. Υπεύθυνος για την φετινή σούπερ εικόνα της Τότεναμ είναι ο προπονητής της, Μαουρίσιο Ποκετίνο, που πέρα από το τεράστιο έργο που κάνει στην ομάδα, προσφέρει εξίσου σημαντικό έργο και στην Εθνική Αγγλίας αφού έχει αναδείξει μια ντουζίνα παίχτες (Λαλάνα, Κλάϊν, Ντέλε Άλι, Κέϊν, Ντάϊερ, Ρόουζ κτλ.). Βέβαια τα εύσημα πρέπει να πάνε και στους παίχτες μιας και ο Κέϊν απέδειξε πως δεν είναι ποδοσφαιριστής μιας χρονιάς, αφού μετά τα 21 γκολ την περσινή σεζόν, σημείωσε 25 φέτος (και συνεχίζει), ενώ και ο Ντέλε Άλι (η αποκάλυψη της χρονιάς φέτος μαζί με τον Ριγιάντ Μαχρέζ της Λέστερ, τον Ενγκολό Καντέ της Λέστερ, τον Τζέϊμι Βάρντι της Λέστερ και τον Ντιμίτρι Παγιέ της Γουέστ Χαμ) έκανε πράγματα και θαύματα συνεισφέροντας τα μέγιστα στη πορεία των "Πετεινών" και θα αποτελέσει σίγουρα μεγάλο κεφάλαια για την Εθνική Αγγλίας τα επόμενα χρόνια. Τρομερή σεζόν επίσης πραγματοποίησε και η Γουέστ Χαμ με μαέστρο τον Σλάβεν Μπίλτς και μπροστάρη τον Παγιέ, νικώντας στις περισσότερες έδρες των μεγάλων ομάδων. Τα "Σφυριά" βρίσκονται πλέον στο σωστό δρόμο και δείχνουν πως του χρόνου θα εμφανιστούν ακόμα καλύτεροι, παίρνοντας μαθήματα από την Λέστερ. Αξιοσημείωτη ήταν και η πορεία της Μπόρνμουθ, ομάδα που ανέβηκε για πρώτη φορά στα μεγάλα σαλόνια και στην αρχή της χρονιάς ήταν το πρώτο φαβορί για υποβιβασμό. Με 2 αγωνιστικές να απομένουν διέψευσε τους πάντες όπως όλα δείχνουν, αφού θέλει 1 βαθμό για να σφραγίσει και τυπικά την παραμονή της στη κατηγορία. Πρωταγωνιστής σε αυτόν τον μικρό άθλο είναι ο τεχνικός Έντι Χάουι (προπονητής της χρονιάς μαζί με τον Ποκετίνο και τον Ρανίερι) που έδειξε πως η δουλεία μπορεί να γίνει και χωρίς τον πακτωλό των εκατομμυρίων που διαθέτουν άλλες ομάδες.
Στην αντίπερα όχθη, οι απογοητεύσεις ήταν περισσότερες, αλλά το μέγεθος της έκπληξης της Λέστερ, τις υπερκαλύπτει. Η μεγαλύτερη όλων ήταν με διαφορά της Τσέλσι. Οι περσινοί πρωταθλητές πραγματοποίησαν μια τραγική χρονιά (θα τερματίσουν στην 9η θέση όπως φαίνεται) απολύοντας τον Μουρίνιο στη μέση της σεζόν, στο Τσάμπιονς Λίγκ αποκλείστηκαν στους <<16>> από την Παρί Σεν Ζερμέν, ενώ και στα 2 εγχώρια κύπελλα δεν κατάφεραν να διακριθούν. Σίγουρα είναι μια χρονιά που θα ξεχαστεί γρήγορα από τους <<Μπλε>> και ο νέος τους τεχνικός Αντόνιο Κόντε θα έχει πολύ δουλειά το καλοκαίρι. Μια ακόμα χρονιά πέταξε στα σκουπίδια η Άρσεναλ που δεν δείχνει να μαθαίνει από τα παθήματα της τα τελευταία χρόνια. Οι "Κανονιέρηδες" που ξεκίνησαν και φέτος με αρκετές ελπίδες για τον τίτλο και σε συνδυασμό με την τραγική εικόνα των περισσότερων διεκδικητών, ήταν το πρώτο φαβορί. Έκαναν εξαιρετική πορεία ως τα μέσα της σεζόν (πρωταθλητές χειμώνα) και κλασικά ανάμεσα στον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο κατέρρευσαν, δείχνοντας για ακόμα μια φορά τα σημάδια της ασθένειας από την οποία πάσχουν εδώ και μερικά χρόνια. Ένας Όζιλ και ένας Τσεχ όμως δεν είναι αρκετοί για να πάρουν το πρωτάθλημα και αυτό το κατάλαβε ο Αρσέν Βενγκέρ δυστυχώς πολύ αργά (ως συνήθως) με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι οπαδοί της Άρσεναλ να δείχνουν την δυσαρέσκεια τους στο πρόσωπο του και να ζητούν την απομάκρυνση του. Όπως και στην περίπτωση της Τσέλσι έτσι και η Άρσεναλ σταμάτησε στους <<16>> του Τσάμπιονς Λίγκ, ενώ δεν κατάφερε να κάνει κάτι αξιόλογο στα 2 κύπελλα της Αγγλίας. Επίσης υψηλές προσδοκίες υπήρχαν και για τις 2 ομάδες του Μάντσεστερ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τις δικαίωσαν. Η μεν Σίτι, βρίσκεται στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λίγκ και οκ είναι επίτευγμα, κατέκτησε το Λίγκ Καπ, αλλά στο πρωτάθλημα έπρεπε να τα είχε πάει πολύ καλύτερα. Με τις Γιουνάϊτεντ, Λίβερπουλ και Τσέλσι εκτός τίτλου από τον Μάρτιο και με το ρόστερ που έχει θα περίμενε κανείς να φτάσει ως το τέλος, αλλά η είδηση της άφιξης του Γκουαρντίολα αποσυντόνισε τους "Πολίτες" και πλέον παλεύουν με την Άρσεναλ για την 3η θέση. Η δε Γιουνάϊτεντ με τις μεταγραφές που έκανε (Ντεπάϊ, Σνάϊντερλεν, Μαρσιάλ, Σβαϊνστάϊγκερ, Νταρμιάν) και με τον Φαν Χαάλ να έχει φτιάξει την ομάδα όπως αυτός θέλει, γινόταν αυτομάτως ένα από τα φαβορί για το πρωτάθλημα. Όχι μόνο δεν κατέκτησε το πρωτάθλημα, ούτε καν το διεκδίκησε και παλεύει με την Γουέστ Χαμ για την 5η θέση. Ο Ολλανδός τεχνικός επικαλέστηκε μέχρι και την κίνηση στους δρόμους για το γεγονός πως οι φίλαθλοι έφευγαν από τις εξέδρες πριν ολοκληρωθεί το ματς, αντί να παραδεχτεί το χάλι της ομάδας του και όλη τη χρονιά δείχνει να βρίσκεται σε μια διαρκή νιρβάνα. Τουλάχιστον είναι στον τελικό του FA Καπ, πράγμα όμως που δεν σημαίνει πως η σεζόν ήταν καλή. Η Έβερτον είναι μια ακόμα περίπτωση ομάδας που έχασε τον δρόμο της και ενώ περίμεναν οι περισσότεροι να διεκδικεί μια θέση στην Ευρώπη, τα "Ζαχαρωτά" μόλις την προηγούμενη αγωνιστική σώθηκαν. Η ανέχεια των οπαδών προς τον Μαρτίνεθ (προπονητής) εξαντλήθηκε και ζητούν την παραίτηση του, μιας και μετά από 3 χρόνια στο τιμόνι της ομάδας δεν έδειξε την απαιτούμενη βελτίωση. Τέλος η Νιούκασλ δεν απέδωσε τα αναμενόμενα παρότι απέκτησε πολύ καλούς παίκτες το καλοκαίρι (Βαϊνάλντουμ, Μίτροβιτς, Τοβέν, Τάουνσεντ, Σέλβεϊ) και αντί να παλεύει για Ευρώπη, προσπαθεί να κρατηθεί στην κατηγορία με νύχια και με δόντια.
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια έκπληξη και σίγουρα δεν θα είναι και η τελευταία. Η πρώτη ομάδα που έφερε τα πάνω κάτω στην Πρέμιερ ήταν η Μπλάκμπερν την σεζόν 1994-1995 όταν με προπονητή τον Κένι Νταγκλίς και ηγέτη τον Άλαν Σίρερ σόκαρε τους πάντες και βρέθηκε στην κορυφή. Μετά από 4 χρόνια ήρθε η Τσέλσι (καμία σχέση με την ομάδα των τελευταίων 10 ετών) και με μια εκπληκτική πορεία τερμάτισε στην 3η θέση, δείχνοντας σημάδια για το τι θα ακολουθούσε τα επόμενα χρόνια. Οι 2 περιπτώσεις της Λίβερπουλ που τερμάτισε ισάριθμες φορές 2η, την χρονιά 2007-2008 και την χρονιά 2013-2014 (με το μυθικό πλέον γλίστρημα του Στίβεν Τζέραρντ) αποτελούν εκπλήξεις αν αναλογιστεί κανείς πως η ομάδα του Μέρσεϊσαϊντ έχει να πάρει τον τίτλο από τη σεζόν 1989-1990 και από τότε ως τώρα οι ισορροπίες έχουν αλλάξει αρκετά με ομάδες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, η Μάντσεστερ Σίτι, η Τσέλσι και η Άρσεναλ να γιγαντώνονται και να ανοίγουν την ψαλίδα με τους "Κόκκινους". Η Νιούκασλ 2 συνεχόμενες χρονιές έφτασε στην πηγή και δεν τα κατάφερε τερματίζοντας 2η, το 1996 και το 1997, με την Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ να παίρνει ισάριθμες φορές το πρωτάθλημα. Η Σαουθάμπτον την σεζόν 2013-2014 τερμάτισε 8η, επίτευγμα μεγάλο αν αναλογιστεί κανείς πως μόλις είχε ανέβει στην κατηγορία την ίδια χρονιά και πλέον είναι σταθερά στην πρώτη 10άδα του πρωταθλήματος. Τα παραδείγματα είναι αρκετά και δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε αν τα αριθμήσουμε όλα, πράγμα που αποδεικνύει ότι κανείς σε αυτόν τον μαγικό κόσμο δεν μπορεί να είσαι σίγουρος για την θέση του. Γιαυτό άλλωστε είναι και το όνειρο των περισσότερων ποδοσφαιριστών να αγωνιστούν εκεί, με σκοπό να κλέψουν λίγη μαγεία και για τον εαυτό τους, όπως έκαναν οι ήρωες της Λέστερ την φετινή χρονιά.
Όπως και να το κάνουμε είναι ένα πρωτάθλημα διαφορετικό από όλα τα άλλα. Ένα πρωτάθλημα που δίνει ίσες ευκαιρίες σε θρύλους (Γκίγκς, Μπέκαμ, Καντονά, Ανρί, Μπέργκαμπ, Τζέραρντ κτλ.), αλλά και σε "αποτυχημένους" (Ρανιέρι), σε ανθρώπους που πριν μερικά χρόνια εργαζόντουσαν σε εργοστάσιο για να τα βγάλουν πέρα (Βάρντι) και σε νεαρούς 18χρονους που την πρώτη φορά τα βρήκαν σκούρα (ο Μαχρέζ είχε δοκιμαστεί στην Σκωτσέζικη Σέντ Μίρεν την σεζόν 2007 αλλά δεν άντεξε και εν τέλει υπέγραψε στην Χάβρη). Ένα πρωτάθλημα όπου ο καθημερινός άνθρωπος μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, μπορεί να γίνει το ίνδαλμα και η έμπνευση για εκατοντάδες ποδοσφαιρόφιλους σε όλο τον πλανήτη. Ένα πρωτάθλημα που οι έννοιες του "Μικρός" και "Μεγάλος" δεν υφίστανται. Ένα ποδοσφαιρικό λεύκωμα που κάθε χρονιά θα βάζει καινούργιες φωτογραφίες από άτομα που στο παρελθόν ούτε και οι ίδιοι δεν πίστευαν στις δυνατότητες τους. Πολλές φορές οι γυναίκες (κυρίως) χαρακτηρίζουν τον ποδόσφαιρο ως άθλημα στο οποίο 22 τρελοί κυνηγάνε μια μπάλα. Ως ένα σημείο έχουν δίκιο, γιατί αυτός ο μαγικός κόσμος είναι ο κύριος λόγος που έχει κάνει και μας τρελούς (με πάθος) κάθε Σάββατο και Κυριακή απόγευμα. Γιατί αυτό το άθλημα και συγκεκριμένα η Πρέμιερ Λίγκ δεν κάνει διακρίσεις σε κανέναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου