Πως γίνεται ένας παίκτης που έχει πάρει 5 χρυσές μπάλες, έχει σπάσει τόσα ατομικά και άλλα τόσα συλλογικά ρεκόρ (με την Μπαρτσελόνα), έχει κάνει τόσους φιλάθλους σε όλα τα γήπεδα του κόσμου να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του και είναι το πρώτο όνομα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς την λέξη ποδόσφαιρο (μαζί με τον Κριστιάνο Ρόναλντο), να μην μπορεί να κατακτήσει 1 τρόπαιο με την εθνική ομάδα της χώρας του; Πως γίνεται ενώ έχει σχεδόν όλα τα απαραίτητα στοιχεία με το μέρος του στα τελευταία μέτρα της διαδρομής όλα να του πηγαίνουν στραβά; και εν τέλη πως γίνεται ενώ στα μεγάλα παιχνίδια με την Μπαρτσελόνα να δηλώνει παρόν (σχεδόν σε όλα), με την εθνική Αργεντινής το βάρος να είναι ασήκωτο;
Ταλέντο αδιαμφισβήτητα υπάρχει. Όταν αγωνίζονται στην ομάδα παίκτες όπως ο Άνχελ Ντι Μαρία, ο Σέρχιο Αγκουέρο, ο Γκονζάλο Ιγκουαίν, ο Χαβιέ Μασεράνο, ο Νικολάς Γκαϊτάν και άλλοι τόσοι, δικαιολογίες ποιότητας του ρόστερ δεν χωρούν. Σίγουρα το φταίξιμο δεν είναι όλο δικό του, αφού για μια ακόμα φορά και οι συμπαίκτες του στην πιο μεγάλη στιγμή είχαν υπό του μετρίου απόδοση. Στον χθεσινό τελικό του επετειακού Κόπα Αμέρικα απέναντι στην Χιλή, η "Αλμπισελέστε" ήταν το φαβορί, με τον ηγέτη της Λιονέλ Μέσι να βρίσκεται σε εκπληκτική φόρμα (5 γκολ και 4 ασίστ σε 4 συμμετοχές) και με τους φιλάθλους της Αργεντινής να αδημονούν για την κούπα, αφού τα 23 χρόνια ξηρασίας ήταν υπέρ αρκετά για ομάδα του βεληνεκούς της Αργεντινής. Το αποτέλεσμα πλέον γνωστό σε όλους, με τον Μέσι και την παρέα του να είναι στο ίδιο έργο θεατές (νικήτρια η Χιλή και πάλι στα πέναλτι όπως το 2015). Κάνεις δεν μπορεί να κατηγορήσει τους παίκτες της "Αλμπισελέστε" ότι δεν προσπάθησαν. Για σχεδόν 120 λεπτά μια ομάδα υπήρχε στο γήπεδο, χάνοντας την μια ευκαιρία πίσω από την άλλη. Την μεγαλύτερη την έχασε ο Ιγκουαίν, πολύ νωρίς κιόλας και ήταν καρμπόν με την φάση που έχασε στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου του 2014 απέναντι στην Γερμανία. Αλήθεια πόσες ευκαιρίες θα δώσει ο θεός στον Γκονζάλο Ιγκουαίν για να εξιλεωθεί και πόσες ακόμα θα πετάξει στα σκουπίδια; Αυτό είναι ερώτημα στο οποίο μόνο ο ίδιος γνωρίζει την απάντηση και σίγουρα δεν μπορεί να απαντηθεί από εμάς. Επιπλέον η Αργεντινή είχε και το αριθμητικό πλεονέκτημα, αφού ο Ντίαζ της Χιλής αποβλήθηκε δίκαια με δεύτερη κίτρινη κάρτα στο 27', το οποίο όμως δεν κράτησε αρκετά, με τον Μάρκος Ρόχο να αποβάλλεται και αυτός στο 43' με ανύπαρκτη απευθείας κόκκινη (ούτε μπάλα δεν βρήκε στο μαρκάρισμα του στον Βιντάλ, το πολύ πολύ κίτρινη για επικίνδυνο παίξιμο), γεγονός που και πάλι δεν αποτελεί δικαιολογία. Επομένως δεν είναι υπαίτιος μόνο ο Μέσι, αλλά όπως και να το κάνουμε και αρχηγός είναι και ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της ομάδας του είναι, άρα το μεγαλύτερο φορτίο είναι δικό του. Ένα φορτίο τόσο μεγάλο που τον οδήγησε να ρίξει βόμβα μεγατόνων στο στρατόπεδο της Αργεντινής, αφού σε δηλώσεις που έκανε μετά τον αγώνα, είπε πως σταματάει από την εθνική ομάδα της χώρας του, πράγμα που δεν ξέρουμε άμα είναι 100% σίγουρο, μιας και ο ίδιος πολύ πιθανόν να το είπε εν θερμώ λόγω της πολύ μεγάλης απογοήτευσης που έχει.
Πλέον η Αργεντινή μετράει 3 χαμένους τελικούς μέσα σε ισάριθμα χρόνια (παγκόσμιο κύπελλο 2014, Κόπα Αμέρικα 2015 και φέτος) και ο Μέσι έχει φύγει με σκυμμένο το κεφάλι σε 4 (είχε χάσει και στον τελικό του Κόπα Αμέρικα το 2007). Τι φταίει λοιπόν και ο "Πούλγκα" δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι; Πολλοί έχουν πει ότι το βάρος της φανέλας είναι τεράστιο, αφού έχει προσθέσει μερικά κιλά (μεταφορικά και κυριολεκτικά) ο μεγάλος Ντιέγκο Μαραντόνα με τις εμφανίσεις του. Η άποψη αυτή μπορεί να υποστηριχθεί, μιας και τους τελικούς που έπαιξε ο Μέσι δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και έτσι επιβεβαίωσε την δήλωσε του Μαραντόνα ότι ο βραχύσωμος επιθετικός δεν έχει χαρακτήρα ηγέτη. Μια ακόμα γνώμη είναι πως στην Μπαρτσελόνα ο Μέσι αναδείχθηκε γιατί είχε συμπαίκτες του τον Τσάβι και τον Ινιέστα παλαιότερα και τώρα έχει τον Νειμάρ και τον Σουάρεζ, λες και ο Ντι Μαρία, ο Αγκουέρο και ο Ιγκουαίν είναι κατώτεροι ποιοτικά και πρέπει να αγωνίζονται στην Χετάφε την Κόρδοβα και την Οσασούνα (με όλο τον σεβασμό σε αυτές τις ομάδες). Αυτή η γνώμη λέει την μισή αλήθεια, αφού ο Μέσι αγωνίζεται όλα τα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας στην "ασφάλεια" της Μπαρτσελόνα, με την άλλη μισή να είναι πως ο Μέσι ανεβάζει επίπεδο του συμπαίκτες του και όχι το αντίθετο (έχει αποδειχθεί αρκετές φορές στο παρελθόν). Το μόνο σίγουρο είναι πως υπάρχει τεράστια πίεση στο πρόσωπο του για να φέρει κάποιον τίτλο, αφού είναι ο μόνος Αργεντινός που μπορεί να συγκριθεί με τον Μαραντόνα, με αποτέλεσμα να προσπαθεί πολύ παραπάνω από όσο πρέπει και έτσι να αποτυγχάνει. Η πιο πιθανή απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω γνωμών, αφού και πίεση είναι φανερό ότι έχει και το βάρος της φανέλας φαίνεται να είναι αβάσταχτο και με τους συμπαίκτες του στην Αργεντινή δεν συνεργάζεται όσο καλά το κάνει με αυτούς στην Μπαρτσελόνα.
Δεν θα σας κρύψω πως υποστηρίζω και εγώ την Αργεντινή και πως όταν τελείωσε ο αγώνας αναφώνησα μαζί με χιλιάδες Αργεντίνους "Γιατί ρε Λέο;". Σίγουρα ήταν μια ακόμα μεγάλη πίκρα για τους συμπατριώτες του "Πούλγκα", αλλά επίσης σίγουρο είναι πως κανείς δεν απογοητεύτηκε περισσότερο από τον αρχηγό της "Αλμπισελέστε", αφού σε κάθε προσπάθεια που έκανε χθες φαινόταν πόσο πολύ θέλει αυτόν τον τίτλο που του γλιστράει από τα χέρια κάθε φορά που φτάνει τόσο κοντά. Ο Μέσι αγαπάει υπέρμετρα την πατρίδα και τους φιλάθλους της, πράγμα όμως που αντίστροφα δεν ισχύει στον βαθμό που εκείνος επιθυμεί γιατί δεν είναι ένας από αυτούς, ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν έγινε. Δεν μεγάλωσε εκεί, δεν έπαιξε μπάλα στην πατρίδα του και δεν αγαπήθηκε όσο άλλοι παλαιότεροι αστέρες γιατί απλούστατα δεν μεγάλωσαν μαζί του. Το πως θα γραφτεί στην ιστορία το όνομα του Μέσι μένει να το μάθουμε. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως ο σκηνοθέτης αυτής της ταινίας έχει βάλει πολλά περισσότερα εμπόδια στον πρωταγωνιστή, από όσα αυτός μπορεί να αντέξει. Ένας πρωταγωνιστής όμως, για τον οποιό το κοινό δεν ξέρει αν πρέπει να χειροκροτήσει ή να μείνει σιωπηλό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου