Το χθεσινό παιχνίδι του Βελγίου απέναντι στους Ιταλούς ήταν ένα μεγάλο μάθημα για τους νεότερους και μια τεράστια επιβεβαίωση για του γηραιότερους, πως στο ποδόσφαιρο δεν παίζει ρόλο μόνο το ταλέντο αλλά και η φανέλα. Πόσο πολύ μοιάζει το Βέλγιο στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική απογοήτευση που ονομάζεται Αγγλία με μία ομάδα ποίημα από τη μέση και μπροστά που κατάφερε να τεθεί σχεδόν με το ένα πόδι εκτός Euro;
Βέλγιο who;
Πριν λίγα χρόνια αν κάποιος έβαζε το το ερώτημα Βέλγιο ή Ιταλία η απάντηση θα ήταν φυσικά οι δεύτεροι. Όμως τι άλλαξε μέσα σε αυτά τα χρόνια και το Βέλγιο θεωρείται μία ποδοσφαιρική υπερδύναμη; Λίγοι ξέρουν πως το Βέλγιο είναι ίσως η αρχαιότερη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου στην Ευρώπη ιδρυθείσα το 1895. Έχει πάει πολύ καλά στις διεθνής διοργανώσεις με συμμετοχές σε 11 από τα 19 Παγκόσμια Κύπελλα. Τη περίοδο 1982-2002 είχε καταφέρει έξι συνεχόμενες συμμετοχές σε τελικές φάσεις (82-86-90--94-98-02). Αλλά μέχρι εκεί, δεν είχε να επιδείξει κάτι το εξαιρετικά σημαντικό ώσπου κάθεται στον πάγκο ο Μάρκ Βίλμοτς αντικαθιστώντας τον Λίκενς.
Το Βέλγιο αλλάζει σελίδα φτάνει στους προημιτελικούς του '14 που αποκλείεται από την Αργεντινή αφήνοντας τεράστιες υποσχέσεις για το μέλλον. Επί εποχής Βίλμοτς το Βέλγιο κατακτά τη 1η θέση στην κατάταξη της FIFA για πρώτη φορά στην Ιστορία του, κατόρθωμα τεράστιο για τη δυναμική της χώρας.
Το ταλέντο ξεχειλίζει αλλά ποτέ δεν έκανε το βήμα παραπάνω. Φέτος κατά πολλούς ήταν η χρονιά του, μία άρτια από άποψης ταλέντου ομάδα με παίκτες παγκόσμιας κλάσης σε όλες σχεδόν τις θέσεις έναν σοβαρό και καλό προπονητή και μία αισιοδοξία πως θα έκανε το μεγάλο μπαμ. Το μεγάλο πρόβλημα της ομάδας δεν είναι η τεχνική, η ταχύτητα ή θέληση. Όλα αυτά τα έχουν σε μεγάλο βαθμό αφού όλοι σχεδόν οι παίχτες του παίζουν στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Το Βέλγιο τείνει να εξελιχθεί (όσο και αν ακούγεται παράξενο) σε μία νέα μορφή της εθνικής Αγγλίας, με πολλές προσδοκίες, μεγάλους παίχτες, κοινό το οποίο τους αγαπά και τους ακολουθεί πιστά, αλλά στο τέλος ποτέ δεν δικαιώνεται.
Βαριά η φανέλα
Στο χθεσινό παιχνίδι έβλεπες δύο τύπους ομάδων. Από τη μία ένα Βέλγιο γεμάτο νιάτα,ταλέντο και από την άλλη μία Ιταλία που ίσως φέτος έχει ένα από τα χειρότερα ρόστερ στην ιστορία της. Κ όμως η ομάδα του Κόντε φαίνεται πως είναι πολύ καλά δουλεμένη και ίσως από τις πιο γυμνασμένες σε εξαιρετική φυσική κατάσταση, με τρεξίματα και αντοχές. Ο Κόντε τη ξέρει πολύ καλά την ομάδα η αμυντική τετράδα είναι σχεδόν αυτή που είχε όταν καθόταν στον πάγκο της Γιουβέντους και η οποία του χάρισε τρία πρωταθλήματα( Κιελίνι, Μπαρτζάγκλι, Μπονούτσι, Μπουφον). Ο παίκτης κλειδί ήταν ο Τζιανκερίνι που έπαιρνε τη μπάλα από την άμυνα και την πήγαινε στην επίθεση, εξαιρετικός στο παιχνίδι αυτό ο μικρόσωμος Ιταλός που ήταν ο κινητήριος μοχλός του Κόντε, παίχτης που κανείς δεν τον περίμενε.
Το πλάνο της Ιταλίας ήταν απλό ένα 3-3-4 με εντολή στα στόπερ να πιέζουν τους αντίπαλους επιθετικούς και να ανεβαίνουν όποτε μπορούσαν. Ο Νταρμίαν και ο Καντρέβα ήταν οι παίχτες που δεν είχαν οι Βέλγοι, τα μπακ-χαφ, οι οποίοι πίεζαν ανέβαιναν και χτυπούσαν ακριβώς αυτήν την αδυναμία(ανυπαρξία) του Βελγίου. Ακόμα και όταν κουράστηκε ο Νταρμιάν και μπήκε ο Ντε Σίλιο ο Κόντε συνέχισε να χρησιμοποιεί το ίδιο σύστημα κρατώντας παράλληλα την αμυντική τετράδα όταν στις αντεπιθέσεις. Το Βέλγιο μπορεί να είναι πλήρες παντού αλλά στα δύο άκρα της άμυνας υστερεί πραγματικά εδώ και χρόνια. Σινάν και Βερτόχεν δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της διοργάνωσης( ο δεύτερος δεν παίζει καν εκεί) ενώ η επιλογή του Βίλμοτς να αφήσει εκτός ενδεκάδας έναν από τους πιο φορμαρισμένους παίκτες του, τον Καράσκο, του στοίχισε. Ο Λουκάκου δεν απέδωσε τα αναμενόμενα (δεν έκανε τίποτα) και οι Ιταλοί απέδειξαν για άλλη μια φορά πως μπάλα δεν παίζουν τα φαβορί αλλά η θέληση και η φανέλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου